အိပ္မက္တေစၦ

( ၁ )

အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ “အျပင္လူ” တစ္ေယာက္ လို ျမင္ေနရသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ “ၿမိဳင္” ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ သြားသည္။ (အိပ္မက္ထဲက “ၿမိဳင္”မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိေမြးရပ္ေျမ “ၿမိဳင္” ႏွင့္ သိပ္ေတာ့မတူလွပါ) အိပ္မက္ထဲမွ ႏွမဝမ္းကြဲ ေငြၿမိဳင္က “ပခုကၠဴေရာက္လို႔ လွည့္ဝင္လာတာလား” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးရာ ကၽြန္ေတာ္က “ပခုကၠဴကိုေတာင္ မေရာက္ခဲ့ပါဘူးဟာ” ဟု ေျဖ လိုက္မိသည္။

“ဟင္….ပခုကၠဴမေရာက္ဘဲနဲ႔ ၿမိဳင္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလာသလဲ” ေမးေတာ့ “ေအးဟ….ငါလည္း အဲဒါကို မသိလိုက္ဘူး” ဟု ေျဖလိုက္မိ၏။

-Ads-
-Ads-

“အယ္ေတာ္”

ေငြၿမိဳင္ တအံ့တဩျဖစ္မွ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္လည္း တအံ့တဩ ျဖစ္သြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို (အျပင္မွာ အထျပဆရာမဘ၀မွ အၿငိမ္းစားယူၿပီး အိမ္မွာပင္ အဂၤလိပ္ဘာသာ က်ဴရွင္ျပေနသည့္ ႏွမဝမ္းကြဲ) ေငြၿမိဳင္က တအံ့တဩၾကည့္ေနသည့္မ်က္လုံးမ်ား စိမ္းလက္ေနတာ သတိထားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို အက်ဥ္း႐ုံးေျပာျပလိုက္သည္။ အိမ္ကထြက္ေျပးလာတာ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ပါလာေသးတာ။ သူတို႔ဘယ္မွာ က်န္ေနခဲ့မွန္း မသိေတာ့တာ။

“ဒီအ႐ြယ္ႀကီးေရာက္မွ ထြက္ေျပးလာရေသးလား”

ေငြၿမိဳင္စကားတစ္ခြန္း။

“ငါအလုပ္လုပ္မယ္ဟာ။ စာေရးတာရယ္၊ စာဖတ္တာရယ္၊ စာျပတာရယ္။ ဒီသုံးခုကလြဲလို႔ တျခားအလုပ္ ငါမလုပ္တတ္ဘူးေနာ္”

ကၽြန္ေတာ့္စကားတစ္ခြန္း။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ နားႏွင့္ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္ရသလို။

ထိုအခ်ိန္အထိ အိပ္မက္မက္ေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္မသိေသး။

အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ႐ြာစဥ္ လည္ လမ္းမွားသြားၾကတာ။ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္စလုံး တကြဲတျပားစီ ျဖစ္သြားရတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း ႏွင့္ ေရာက္မွန္းမသိ။ ၿမိဳင္ေရာက္သြားတာ အံ့ဩဝမ္းသာျဖစ္ရသလို ထိခိုက္နာက်င္ေနရသည္။ အခုခ်ိန္ဆို အိမ္ကလူေတြ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာက္သြားတာ သိေလာက္ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို အခုလို အိမ္ကထြက္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးရတာလဲ။ စိတ္ထဲမွာ မိသားစုတစ္ခုလုံးအေပၚ စြပ္စြဲျပစ္တင္ ေျပာခ်င္ေနမိသည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပင္ အိမ္ကို နာက်င္စိတ္၊ လြမ္းစိတ္တို႔က အားၿပိဳင္လြန္ဆြဲေနၾကၿပီ။

ထို႔ေနာက္ အိပ္မက္က ေခ်ာင္းကမ္းနံေဘးက ႐ြာႀကီးတစ္႐ြာ၊ တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီ ေရာက္သြားသည္။ အလယ္တန္းေက်ာင္းလား၊ အထက္တန္းေက်ာင္းလား ကြဲျပားစြာ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ (အထျပဆရာမႀကီးေဒၚေငြၿမိဳင္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္) ကၽြန္ေတာ့္ႏွမေငြၿမိဳင္က ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆီ တြဲဖက္ဆရာအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အပ္ႏွံေျပာဆိုေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းျမင္ကြင္း ပတ္ဝန္းက်င္႐ႈခင္းနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက ကိုယ္ႏွင့္ရင္းႏွီးၿပီးသား၊ ကၽြမ္းဝင္ၿပီးသားလိုလို။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္းရင္းႏွီးတာမဟုတ္။ မ်က္ႏွာအသစ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္အသစ္၊ မထင္မွတ္သည္အေၾကာင္းကိစၥမ်ား မေမၽွာ္လင့္သည့္စကားမ်ားကို ၾကားလာ၊ သိလာရသည္။

“ဆရာ့ဝတၳဳတိုကို ျပည္ေတာ္သစ္မဂၢဇင္းမွာ သတိထားလိုက္မိတယ္”

“ဆရာက ေက်းလက္ရနံ႔ေတြ ပါပါလာေအာင္ ေရးထားတာကိုး။ ဂလိုဘယ္ေခတ္နဲ႔ ေက်းလက္ကို ေပါင္းစပ္ဖို႔ အားထုတ္ထားတာကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပရိသတ္က နည္းေနဦးမယ္။ လိုက္ႏိုင္ဦးမယ္မထင္ဘူး”

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအတြက္သာ ဆရာေရာက္လာတာ ဂုဏ္ယူအားတက္စရာပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြပါ ကံေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါ့ထက္ ဆရာကို ေမးရမွာက အိမ္နဲ႔ခြဲၿပီး ဆရာဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ေနႏိုင္မွာလဲ”

“တစ္သက္လုံးဗ်ာ။ တစ္သက္လုံးေနမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီေမးခြန္း မေမးနဲ႔ဗ်ာ။ တစ္သက္လုံး”

“တစ္သက္လုံး” ဟု ေနာက္တစ္ခြန္း ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ဟစ္ လိုက္မိသည္။

“ဟင္….ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

ဇနီးသည္ ျဖဴ႕အသံကို သဲသဲကြဲကြဲ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရသည္။

“ဗလုံးဗေထြးနဲ႔ ဘာေတြ အိပ္မက္မက္ၿပီး ထေအာ္ေနတာလဲ”

အိပ္မက္ထဲမွာ ျမတ္ႏိုးရသေလာက္ နာက်င္ရေသာ၊ လြမ္းရေသာ ဇနီးျဖဴကို ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ အိပ္မက္ထဲကမဟုတ္ဘဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဇေဝဇဝါႏွင့္ပင္ အိပ္မက္မက္ေနတာပါကလား သိလိုက္ရသည္။

“ဟုတ္တယ္။ အိပ္မက္ေတြ မက္ေနတယ္”

“ဘာေတြ မက္တာလဲ”

“ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ကေယာက္ကယက္ေတြပဲေပါ့”

( ၂ )

ၿပီးလြယ္စီးလြယ္ ကၽြန္ေတာ္ေျဖလိုက္ၿပီး မၾကာမီ ဇနီးျဖဴ ျပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်က္ခ်င္းအိပ္မေပ်ာ္။ အိပ္မက္ေၾကာင့္လားမသိ၊ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ေနတုန္းပင္။ ေရတစ္ခြက္ထေသာက္လိုက္မွ ၿငိမ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္မက္အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားခ်င္ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအိပ္မက္မက္ရတာလဲ။ အေျဖထုတ္ၾကည့္ခ်င္သည္။ အိပ္မက္အေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္သည့္အခါ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ ကာလ မိမိအသက္ (၂၀) မျပည့္ေသးမီအ႐ြယ္က စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္တို႔တြင္ မိမိေရးသည့္ကဗ်ာတိုစေလးေတြကို ပုံႏွိပ္စာလုံးအျဖစ္ ျမင္ေတြ႕ေနရၿပီး ပီတိႏွင့္ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ေနခ်ိန္။ တစ္ေန႔မွာ ၿမိဳင္ေၾကာင္ကန္႐ြာမွ အစ္မဝမ္းကြဲမမေအာင္က သူ႕အိပ္မက္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပဖူးတာ အဦးဆုံးသတိရလာမိသည္။

“ညက ငါ့ေမာင္ကို အိပ္မက္ထဲ ျမင္လိုက္ရတာ။ မမ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ငါ့ေမာင္က ဝတ္လစ္စားလစ္နဲ႔ စားပြဲေဘးက ကုလားထိုင္မွာ မႈန္ေတေတနဲ႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ႀကီး ထိုင္ေနတာတဲ့။ ဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြက တင္ပါးဆုံအထိ ဖားလ်ားဝဲက်လို႔ ႏႈတ္ခမ္းေမြး၊ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ ပါးသိုင္းေမြးေတြကလည္း ထူလပ်စ္နဲ႔ (ဟဲ့..ဒါငါ့ေမာင္ သိန္းျမင့္မွဟုတ္ရဲ႕လား) ေမးေတာ့ ဘယ္သူက ေျပာမွန္းမသိဘူး။ မမၾကားလိုက္ရတာ(ဟုတ္ပါ့ ဟုတ္ပါ့ သိန္းျမင့္မွ သိန္းျမင့္အစစ္။ မယုံရင္ၾကည့္ပါလား။ စားပြဲေပၚမွာ သူေရးထားတဲ့ ကဗ်ာစာ႐ြက္ေတြကို စာအုပ္ထူႀကီးတစ္အုပ္နဲ႔ လြင့္မသြား႐ုံဖိထားတာ)တဲ့။ ဟုတ္တယ္။ စာ႐ြက္ေတြကို မသပ္မရပ္ ဖိထားတာျမင္လိုက္ရတယ္”

ထိုစဥ္က ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္လိုက္မိခဲ့ေသး။

“ရယ္ေန…ရယ္ေန မင္းကေတာ့ရယ္ေန။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ငါ့ေမာင္ေလး အဲသလိုျဖစ္သြားမလား စိုးရိမ္ၿပီး မမျဖင့္ ငိုလိုက္ရတာ”

မမေအာင္ ေျပာခဲ့ဖူးတာကို အခုထိတိုင္ အမွတ္တရရွိေနဆဲပင္။

ဘာေၾကာင့္မ်ား အဲဒီအိပ္မက္ကို မမေအာင္ မက္ခဲ့တာပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာေရးတာ စာတိုေပစေလးေတြေရးဖြဲ႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၾကည္ႏူးသေလာက္ အနာဂတ္မွာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနသေလာက္ မမတို႔အဖို႔ စာေပအေပၚ နားလည္သေဘာေပါက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ပညာေရးေႏွာင့္ေႏွးသြားမွာ၊ သက္ေသာင့္သက္သာဘ၀ေရာက္မလာဘဲ လမ္းေခ်ာ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ေနမိတာျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း အခုမွ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတြးလာမိသည္။

“အိပ္မက္ဆိုတာ မသိစိတ္ Unconcious mind မွ အေျခခံတယ္” ဆိုသည့္စကားကို ေထာက္ခံရမွာလိုလို။ ဒါျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မက္ခဲ့ရသည့္ အိပ္မက္ကေရာ ဘယ္မသိစိတ္ေတြအေပၚမွာ အေျခခံလာသလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီအိပ္မက္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္မက္ရတာလဲ။ အခုတေလာ။ အလိုလို စိတ္တိုေနတာ မိသားစုႏွင့္ေရာ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ပါ သဟဇာတမျဖစ္ဘဲ ထိမိခတ္မိတာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္သိေနရသည္။ ေရးခ်င္ သည့္စာကို မေရးရဘဲေဖာ္ျပမရသည့္ ခက္ခဲမႈမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သလို လက္ရွိဘ၀ကို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနတာလည္း ပါဝင္ႏိုင္ပါသည္။

ႀကိဳးတန္းေပၚမွာ လမ္းေလၽွာက္တာဟာ
ဘာဆန္းလို႔လဲ သူငယ္ခ်င္း။
လွံဖ်ားေပၚမွာ လမ္းေလၽွာက္တာေရာ
ဘာမ်ားဆန္းက်ယ္ေနလို႔လဲ
ကိုယ္သြားလိုရာ၊ ဆီးတားလာလည္း
ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးၿမဲသာတည့္
ကဗ်ာေရစီးေၾကာင္းကေလး

တစ္ခါက မိမိေရးခဲ့ဖူးသည့္ ကဗ်ာကေလးကို အမွတ္တရ ေရ႐ြတ္မိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ အတၳဳပၸတၱိစာတစ္အုပ္ထဲမွ စာတစ္ေၾကာင္းကို လည္း အလိုလိုေရ႐ြတ္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားခဲ့သည္။

“ႏိုင္ငံ့အတြက္ အလုပ္လုပ္လာတာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ၾကာလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ႀကိဳးတိုက္ထဲ ေရာက္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္”

အင္းေပါ့ေလ။ ဒီေကြ႕မွာ ဒီတက္နဲ႔ မေလွာ္တတ္တဲ့ တစ္ ေျဖာင့္တည္းသြား စိုက္လိုက္မတ္တတ္ သမားေပကိုးဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိရဲ႕။

အိပ္မက္ထဲမွာ မိမိတြဲဖက္ဆရာအျဖစ္ အလုပ္ဝင္မည့္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာထံမွ စာသင္ရင္း စာေရးခြင့္ ေတာင္းမိသလား၊ ေတာင္းဖို႔မလို။ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္အျဖစ္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိ သလား။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။

-Ads-
-Ads-