နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္၏ ဝါဒသီခ်င္းမ်ားထဲမွ ေက်း႐ြာဝါဒ

"နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္" ဟုဆိုလၽွင္ အႏုပညာဝင္စားသူအားလုံးက စြယ္စုံအႏုပညာရွင္အျဖစ္ ႐ႈျမင္လက္ခံၾကသည္။ စာေပ၊ ဂီတ၊ ဇာတ္သဘင္စသည့္ အႏုပညာရပ္ဝန္းမ်ား၌ စံျပဳရသည့္ပညာရွင္ႀကီးလည္းျဖစ္သည္။ ယေန႔ စာေပ၊ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရွင္၊ ဇာတ္ သဘင္ေလာက၌ က်င္လည္က်က္စားေနၾကသူတိုင္းသည္ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္၏ ေက်းဇူးတရားႏွင့္ မကင္းၾက။ ဆရာတင္၏ တရား၊ ဓမၼ၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ေတး သီခ်င္းမ်ားသည္ သူျဖတ္သန္းရာ၊ သူ႕ေခတ္သူ႕အခါကို သူကၽြမ္းက်င္ရာအႏုပညာျဖင့္ သူ႐ႈျမင္တတ္သလို ကမၸည္းေရးထိုးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ-ဓမၼစၾကာ၊...

မိုးခ်ဳန္းသံႏွင့္ လွ်ပ္စီးလွ်ပ္ပန္းမ်ား

ေရွးေရွးအခါတုန္းက မယ္ကမၻာေျမဟာ အလြန္လွပတဲ့ အပ်ိဳစင္ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသတဲ့။ သူ႕ဆံပင္ရွည္ေတြဟာ နက္ေမွာင္ၿပီး ေခ်ာေမြ႕ေတာက္ပေျပာင္လက္ေနတယ္။ သူ႕မ်က္လုံးေတြကလည္း လေရာင္ကင္းတဲ့ညေတြလို မည္းနက္ေနတယ္။ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ၿပီး ေျပာင္လက္ေနတယ္။ အသားအရည္ ကေတာ့ ဝင္းမွည့္ေနတဲ့ ဂ်ဳံခင္းလို ေ႐ႊေရာင္ေတာက္ပေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႐ြာထဲမွာရွိၾကတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြဟာ မယ္ကမၻာေျမကိုခ်စ္ၾကတယ္။ လက္ထပ္ေပါင္းသင္းလိုၾကတယ္။ သို႔ေပမယ့္ မယ္ကမၻာက သူတို႔ကိုရယ္ေမာျပၿပီး သူ႕ေနာက္လိုက္ ဖမ္းဖို႔ႀကံတိုင္း လြတ္ေျပးသြားတယ္။ သူက အေျပးကလည္း ျမန္လွတဲ့မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ေလေတာ့ သူ႕ကိုတစ္ေယာက္မွ ဖမ္းမမိပါဘူး။ အခုဆိုရင္ သူ႕ကိုခ်စ္ေရးဆိုတဲ့...

ေမတၱာလည္ျပန္

"လာခဲ့စမ္း ကိုဟိန္း။ နင္ဘယ္ေတြေလၽွာက္သြားေနတာလဲ။ ၾကည့္စမ္း.... ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ" အေမျဖစ္သူေဒၚခင္ထားက အိမ္ေရွ႕ၿခံ၀မွဝင္လာေသာသားျဖစ္သူကို ေဒါသ တႀကီးႏွင့္ ဖိနပ္ခၽြတ္ခုံေပၚတြင္ထိုင္ေနရင္း ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ "သား....ဘယ္မွမသြားပါဘူးအေမ" "ဘယ္မွ မသြားဘူးတာဆိုတယ္ အခုၾကည့္ ညေနထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ ေနၿပီ။ ကဲဟယ္....ကဲဟယ္" ေဒၚခင္ထားက စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ သားျဖစ္သူကို ေတြ႕ရာတုတ္ႏွင့္ ဆြဲ၍ ႐ိုက္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း- "ေနာက္....အခုလို အိမ္ျပန္ေနာက္က်ဦး....အိမ္ျပန္ေနာက္က်ဦး"ဟု ဆိုကာ ေျပာလည္းေျပာ ႐ိုက္လည္း႐ိုက္သည္။ "ေၾကာက္ပါၿပီအေမရဲ႕....သားေၾကာက္ပါၿပီ။ ေနာက္....ေနာက္မက်ေစရ ပါဘူး အီး....ဟီး....ဟီး" ကိုဟိန္းက ပါးစပ္မွ သူ႕အေမကိုကတိေပးရင္း ငိုသည္။ "သြား....အိမ္ေပၚတက္ ထမင္းသြားစားေတာ့" ေဒၚခင္ထား ဆူလိုက္သျဖင့္ ကိုဟိန္း...

အိပ္မက္တေစၦ

( ၁ ) အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ "အျပင္လူ" တစ္ေယာက္ လို ျမင္ေနရသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ "ၿမိဳင္" ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ သြားသည္။ (အိပ္မက္ထဲက "ၿမိဳင္"မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိေမြးရပ္ေျမ "ၿမိဳင္" ႏွင့္ သိပ္ေတာ့မတူလွပါ) အိပ္မက္ထဲမွ ႏွမဝမ္းကြဲ ေငြၿမိဳင္က "ပခုကၠဴေရာက္လို႔ လွည့္ဝင္လာတာလား" ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးရာ ကၽြန္ေတာ္က "ပခုကၠဴကိုေတာင္ မေရာက္ခဲ့ပါဘူးဟာ" ဟု ေျဖ လိုက္မိသည္။ "ဟင္....ပခုကၠဴမေရာက္ဘဲနဲ႔ ၿမိဳင္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလာသလဲ"...

ဆားငန္ရည္

မနက္က မင္းခန္႔၏စကားေၾကာင့္ မိဘတို႔၏ဝတၱရားထဲက ထိမ္းျမားျခင္းဆိုသည့္ ဝတၱရားတစ္ခု တာဝန္မေက်ေသးမွန္း ကိုေက်ာ္သူရ မိမိကိုယ္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ "အေဖ၊ သားမွာခ်စ္သူရွိေနၿပီ။ အဲဒါ အေဖတို႔၊ အေမတို႔နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ မနက္ျဖန္ အိမ္ေခၚခဲ့မယ္ေနာ္" ခ်ိဳသာၿပီး ဆိုးႏြဲ႕သည့္ေလသံဟန္ပန္ေလးျဖင့္ မိဘဆီခြင့္ေတာင္းသည့္ မင္းခန္႔၏စကားေတြကိုျပန္ၾကားၿပီး ကိုေက်ာ္သူရ ၿပဳံးလိုက္မိသည္။ ေဘးနားက မိန္းမကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တ႐ႉး႐ႉးတရွဲရွဲျဖင့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ နတ္သားေတြႏွင့္ ေတြ႕ေနၿပီလားမသိ။ နာရီကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ၁၁ နာရီပင္ခြဲေနၿပီ။ အခါတိုင္း သည္အခ်ိန္ဆို ကိုေက်ာ္သူရ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း...

မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ခြဲခြာျခင္း

မိုးသာမ႐ြာခဲ့ဘူးဆိုရင္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံထဲကထြက္ တာနဲ႔ အိမ္ကို လမ္းေလၽွာက္ျပန္႐ုံရွိပါတယ္။ ကၽြန္ ေတာ့္တိုက္ခန္းက ႐ုပ္ရွင္႐ုံနဲ႔ အနီးေလးမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းက ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရွင္းရွင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံကေန လမ္းက်ယ္ဘက္ကို တည့္တည့္ ဆင္းသြားရင္ ျဖတ္လမ္းတစ္ခုကိုေတြ႕မယ္။ အဲဒီက ေန ညာဘက္ကိုေကြ႕လိုက္၊ လမ္းႏွစ္လမ္းလြန္တာနဲ႔ တတိယေျမာက္လမ္း ႐ုဒီဂရင္းနဲလ္ကိုေရာက္မယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ ေတာ္ေနတဲ့လမ္းပဲ။ မိုးက႐ြာေနေတာ့ တကၠစီစီးဖို႔ျဖစ္လာတာေပါ့။ ကားေပၚေရာက္မွ ဒ႐ိုင္ဘာကို သတိထား ၾကည့္မိတယ္။သူ႕ပုံစံက မ်က္ႏွာ နီစပ္စပ္နဲ႔ အသက္...

စာေရးဆရာႏွင့္ သူ၏ဇာတ္ေကာင္မ်ား

ေပ႐ြက္လႊာ ကေလာင္စြဲလို႔ စားပြဲ၌ထိုင္ကာသာ။ ေတြးေတာေနရွာ။ စာေရးဆရာသူပါပဲထင္ရဲ႕။ စိတ္ကူး တယဥ္ယဥ္နဲ႔ စာဖတ္သူ ၾကည္ၾကည္႐ႊင္ဖို႔ ဓာတ္ပုံသြင္ စီစဥ္ေတြးလို႔ရယ္ ေရးေတာ့တယ္ကြယ့္။ စာၾကည့္စားပြဲ၌ထိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဆရာမ ႀကီးေငြတာရီေရးဖြဲ႕ခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလး သည္ စာေရးဆရာ၏ အေတြးထဲသို႔ ဝင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ အေတြးမ်ားျဖန္႔လိုက္၏။ အေတြးေကာင္းေပၚလာသည္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီးလိုက္သည္။ ဇာတ္လမ္း၏ျမစ္ဖ်ားခံရာကာလ၊ ေဒသတို႔ကို အေတြးျဖင့္အလည္သြား၍ထည့္သြင္းရမည့္ ဇာတ္ ေကာင္မ်ားအား ပုံေဖာ္၏။ စာေရးဆရာအေတြး သြက္သည့္အေလ်ာက္ ေဖာင္တိန္ေလး သည္ စာ႐ြက္ေပၚတြင္ ကူးလာေခါက္ျပန္စီးဆင္းေနေလသည္။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ခန္႔ ေယာက်ၤာေလးမ်ားျဖစ္ေသာ ဇာတ္ေကာင္(၁)...

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သရက္တစ္ပင္

( ၁ ) ကၽြန္ေတာ္သည္ ႐ုကၡေဗဒဘာသာရပ္ကို ေကာင္းစြာ သင္ၾကားဖူးသူမဟုတ္သလို စိုက္ပ်ိဳးေရးအသိ၊ စိုက္ပ်ိဳးေရး အတတ္ပညာႏွင့္ ဒုံးေဝးသူျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ သုံးႀကိမ္ေျမာက္ အလြတ္ေျဖဆို၍ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္ ၁၀ တန္းကလည္း ဝိဇၨာ ဘာသာတြဲ။ ကၽြန္ေတာ္ရခဲ့သည့္ဘြဲ႕ကလည္း သမိုင္းအဓိက။ သမိုင္းဘာသာရပ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သစ္ပင္၊ ဘယ္အခ်ိန္စိုက္၍ အဘယ္မၽွ ၾကာလၽွင္ ပြင့္မည္၊ သီးမည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ မိ႐ိုးဖလာ စိုက္ပ်ိဳး စားေသာက္ေနေသာ ေတာင္သူယာလုပ္ ဓားမခုတ္အလုပ္က လည္း...

လူ႔အသိစိတ္ဓာတ္

ဒီေန႔က ေဒါက္တာဘေမာင္၏ ႏိုက္ဂ်ဴတီဆင္းရမည့္ေန႔တစ္ေန႔ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ေတြ အလွည့္က်တာဝန္ယူရတဲ့ဂ်ဴတီေပါ့။ လက္ေထာက္ဆရာဝန္ေလးဘေမာင္က ေန႔ႏွင့္ည တာဝန္ယူရမည့္အလွည့္ေပါ့။ လူနာေတြမမ်ားပါေစနဲ႔လို႔ ထုံးစံအတိုင္းဆုေတာင္းေနရပါတယ္။ လူနာေတြမ်ားလၽွင္ ညဘက္ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရ။ လူနာေတြကိုလိုက္ၿပီး ေဆးထိုးေနရတာနဲ႔ တစ္ခါတေလ ည ၁၂ နာရီမွၿပီးေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ၿပီးလို႔ အနားရမလားဆိုေတာ့ အေရးေပၚေရာက္လာတဲ့ လူနာသစ္ေတြရွိေနျပန္လၽွင္ အိပ္ဖို႔အခြင့္မသာျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ လူနာမမ်ားပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရတာေပါ့။ ဒီေန႔ကလည္း အခါႀကီးရက္ႀကီးမဟုတ္ေလေတာ့ အိပ္ရတန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ေတြးၿပီး ေဒါက္တာဘေမာင္တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ အဲ....အဲ.... သို႔ေသာ္လည္းပဲ သူ႕ဆုေတာင္းက မျပည့္ခဲ့ပါ။ ေရာက္လာတဲ့...

ကေလာင္သစ္က႑ “လ”ဆိုတာ မျပည့္လည္းလင္းတယ္

"ဖိုးသာထူး၏ ဘ၀က တစ္ေကာင္ႂကြက္ဒုကၡိတတစ္ေယာက္။ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ဦးပၪၥင္းဦးတိေလာက၏ ၾကည့္႐ႈေစာင္မမႈေၾကာင့္သာ ဒီအ႐ြယ္အထိ သူရွင္သန္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူမွီခိုရာဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးတြင္ ဘကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးေလး စိုက္ပ်ိဳးထား၍သာ ရွစ္တန္းဟူေသာ အတန္းပညာေလးတစ္ခု သူ႕မွာ ပြင့္လန္းခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။" (၁) "ဖိုးသာထူးေရခ်မ္းစင္" ေရအိုးထဲသို႔ ေရျဖည့္လိုက္ၿပီး ေရအိုးစင္ရွိ သစ္သားတန္း ေလးတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ေရးထားေသာ စာတန္းေလးကို ဖတ္ၾကည့္ရင္း သူၿပဳံးလိုက္မိသည္။ ဒီစာတန္းေလးကို ေရျဖည့္သည့္အခ်ိန္တိုင္း သူဖတ္မိသည္။ ဖတ္ၾကည့္မိတိုင္းလည္း ပီတိျဖစ္ရသည္။ အမ်ားက သူ႕နာမည္ကို ဂုဏ္ျပဳၿပီးေပးထားေသာ ေရခ်မ္း စင္ေလး။ သူ၏ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္တို႔...