အပင္ငရဲ

နိမိတ္အရိပ္ေတြလားဟု သူေတြးသည္။ နိမိတ္အရိပ္ေတြဆိုလၽွင္ သည္လိုေတာအုပ္ထူထူထဲထဲႀကီးကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ သူေရာက္ေလမည္လားဟု ေတြးမိကာ သူၾကက္သီးေတြ ထလာျပန္သည္။ ေတာကထူထူနက္နက္၊ ေတာေကာင္ႀကီးေတြကလည္း ရွိေနေလေတာ့ သူပို၍ ထိတ္သြားသည္။ လူက မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္က ဝါးပက္လက္ ကုလား ထိုင္ေပၚတြင္ေရာက္ေနသည္။ မနက္စာစားၿပီးကတည္းက ထို ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ဦးေတာေက်ာ္ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ရာသီ ဥတုကေတာ့ မနက္ေနထြက္လာသည္ႏွင့္ ေလေပြ႐ိုက္လိုက္သည့္ မီးေသြးဖိုမွ မီးေသြးမီးေတြထေတာက္လာသလို ပူလာသည္။ ဦးေတာေက်ာ္၏ၿခံထဲတြင္ သစ္ပင္ႀကီးေလးပင္ရွိသည္။ မန္က်ည္းပင္ႏွစ္ပင္၊ သရက္ပင္တစ္ပင္ႏွင့္ ထေနာင္းပင္ တစ္ပင္က...

အိပ္မက္တေစၦ

( ၁ ) အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ "အျပင္လူ" တစ္ေယာက္ လို ျမင္ေနရသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ "ၿမိဳင္" ကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ သြားသည္။ (အိပ္မက္ထဲက "ၿမိဳင္"မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိေမြးရပ္ေျမ "ၿမိဳင္" ႏွင့္ သိပ္ေတာ့မတူလွပါ) အိပ္မက္ထဲမွ ႏွမဝမ္းကြဲ ေငြၿမိဳင္က "ပခုကၠဴေရာက္လို႔ လွည့္ဝင္လာတာလား" ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမးရာ ကၽြန္ေတာ္က "ပခုကၠဴကိုေတာင္ မေရာက္ခဲ့ပါဘူးဟာ" ဟု ေျဖ လိုက္မိသည္။ "ဟင္....ပခုကၠဴမေရာက္ဘဲနဲ႔ ၿမိဳင္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုလာသလဲ"...

အေမြကိုယ္စီ

"ကလင္....ကလင္" ဖုန္းျမည္သံၾကားသျဖင့္ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ "ဟဲလို ဟဲလို ကိုႀကီး" တစ္ဖက္မွမိန္းကေလး၏အသံကို ေကာင္းစြာမွတ္မိေနသည္။ "ညီမေလး မိေထြးေျပာေလ" "ေဖေဖက ဒီတစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္အတြင္း ႐ြာျပန္လာခဲ့ဦးတဲ့" ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူသြားပါသည္။ "အေဖ ဘာျဖစ္လို႔လဲ" "ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေျပာစရာေလးရွိလို႔တဲ့" ညီမေလး၏အသံသည္ ပုံမွန္ေျပာေနက် အသံမို႔ စိတ္ေအးသြားသည္။ "ဟုတ္ၿပီ၊ အစ္ကိုႀကီး လာခဲ့မယ္ေနာ္" "ဟုတ္ ဒါပဲေနာ္" "ေအး....ေအး" "႐ြာကိုျပန္ရမွာမို႔ ေပ်ာ္ေနတယ္ေပါ့ေလ" ခ်စ္ဇနီး၏စကားကို အၿပဳံးျဖင့္တုံ႔ျပန္ ေတာ့ မ်က္ေစာင္းတစ္စုံေရာက္လာေလသည္။ "ကိုယ္လည္း႐ုံးသြားၿပီး ခြင့္တင္လိုက္ဦးမယ္" ေျပာေျပာဆိုဆိုထြက္လာခဲ့သည္။ ( ၂ ) ခ်င္းတြင္းျမစ္အထက္ပိုင္းတြင္ တာဝန္က်၍ ႐ြာကိုမေရာက္တာေတာ္ၾကာေလၿပီ။ အခုမွ ႐ြာကိုလြမ္းသလိုလို ရွိလာေတာ့သည္။ ႐ြာအဝင္မွာေတာ့ ညီမေလးႏွင့္ ကိုလတ္...

ကေလာင္သစ္က႑ “လ”ဆိုတာ မျပည့္လည္းလင္းတယ္

"ဖိုးသာထူး၏ ဘ၀က တစ္ေကာင္ႂကြက္ဒုကၡိတတစ္ေယာက္။ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ဦးပၪၥင္းဦးတိေလာက၏ ၾကည့္႐ႈေစာင္မမႈေၾကာင့္သာ ဒီအ႐ြယ္အထိ သူရွင္သန္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူမွီခိုရာဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးတြင္ ဘကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးေလး စိုက္ပ်ိဳးထား၍သာ ရွစ္တန္းဟူေသာ အတန္းပညာေလးတစ္ခု သူ႕မွာ ပြင့္လန္းခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။" (၁) "ဖိုးသာထူးေရခ်မ္းစင္" ေရအိုးထဲသို႔ ေရျဖည့္လိုက္ၿပီး ေရအိုးစင္ရွိ သစ္သားတန္း ေလးတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ေရးထားေသာ စာတန္းေလးကို ဖတ္ၾကည့္ရင္း သူၿပဳံးလိုက္မိသည္။ ဒီစာတန္းေလးကို ေရျဖည့္သည့္အခ်ိန္တိုင္း သူဖတ္မိသည္။ ဖတ္ၾကည့္မိတိုင္းလည္း ပီတိျဖစ္ရသည္။ အမ်ားက သူ႕နာမည္ကို ဂုဏ္ျပဳၿပီးေပးထားေသာ ေရခ်မ္း စင္ေလး။ သူ၏ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္တို႔...

ေမတၱာလည္ျပန္

"လာခဲ့စမ္း ကိုဟိန္း။ နင္ဘယ္ေတြေလၽွာက္သြားေနတာလဲ။ ၾကည့္စမ္း.... ဘယ္အခ်ိန္ရွိေနၿပီလဲ" အေမျဖစ္သူေဒၚခင္ထားက အိမ္ေရွ႕ၿခံ၀မွဝင္လာေသာသားျဖစ္သူကို ေဒါသ တႀကီးႏွင့္ ဖိနပ္ခၽြတ္ခုံေပၚတြင္ထိုင္ေနရင္း ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ "သား....ဘယ္မွမသြားပါဘူးအေမ" "ဘယ္မွ မသြားဘူးတာဆိုတယ္ အခုၾကည့္ ညေနထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ ေနၿပီ။ ကဲဟယ္....ကဲဟယ္" ေဒၚခင္ထားက စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ သားျဖစ္သူကို ေတြ႕ရာတုတ္ႏွင့္ ဆြဲ၍ ႐ိုက္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း- "ေနာက္....အခုလို အိမ္ျပန္ေနာက္က်ဦး....အိမ္ျပန္ေနာက္က်ဦး"ဟု ဆိုကာ ေျပာလည္းေျပာ ႐ိုက္လည္း႐ိုက္သည္။ "ေၾကာက္ပါၿပီအေမရဲ႕....သားေၾကာက္ပါၿပီ။ ေနာက္....ေနာက္မက်ေစရ ပါဘူး အီး....ဟီး....ဟီး" ကိုဟိန္းက ပါးစပ္မွ သူ႕အေမကိုကတိေပးရင္း ငိုသည္။ "သြား....အိမ္ေပၚတက္ ထမင္းသြားစားေတာ့" ေဒၚခင္ထား ဆူလိုက္သျဖင့္ ကိုဟိန္း...

ဆားငန္ရည္

မနက္က မင္းခန္႔၏စကားေၾကာင့္ မိဘတို႔၏ဝတၱရားထဲက ထိမ္းျမားျခင္းဆိုသည့္ ဝတၱရားတစ္ခု တာဝန္မေက်ေသးမွန္း ကိုေက်ာ္သူရ မိမိကိုယ္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။ "အေဖ၊ သားမွာခ်စ္သူရွိေနၿပီ။ အဲဒါ အေဖတို႔၊ အေမတို႔နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ မနက္ျဖန္ အိမ္ေခၚခဲ့မယ္ေနာ္" ခ်ိဳသာၿပီး ဆိုးႏြဲ႕သည့္ေလသံဟန္ပန္ေလးျဖင့္ မိဘဆီခြင့္ေတာင္းသည့္ မင္းခန္႔၏စကားေတြကိုျပန္ၾကားၿပီး ကိုေက်ာ္သူရ ၿပဳံးလိုက္မိသည္။ ေဘးနားက မိန္းမကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တ႐ႉး႐ႉးတရွဲရွဲျဖင့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ နတ္သားေတြႏွင့္ ေတြ႕ေနၿပီလားမသိ။ နာရီကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ၁၁ နာရီပင္ခြဲေနၿပီ။ အခါတိုင္း သည္အခ်ိန္ဆို ကိုေက်ာ္သူရ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း...

ျမန္မာ့စိတ္ရင္း

( ၁ ) ေႏြဦးဆိုေပမယ့္ ဦးေခါင္းေပၚတည့္တည့္ေရာက္ေနေသာ ေနအပူရွိန္က ေႏြကို သစၥာရွိေနသည္။ ဆိုင္ကယ္စီးေနသည္မို႔ ျဖတ္သန္းလာေသာ ေလႏုေအးေအးေလးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထိုေလႏုေအးေတြၾကားထဲမွာ ေလပူတခ်ိဳ႕ ေရာယွက္ေနတတ္သည္။ မိမိေနထိုင္ရာေညာင္ပင္သာႏွင့္ အတန္အသင့္ေဝးေသာ႐ြာမွ အေမ၏ညီမ က်န္းမာ ေရးမေကာင္းသျဖင့္ ဒီလမ္းခရီးကို ႏွစ္ရက္ျခားတစ္ခါေလာက္ ေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ ခါတိုင္းရက္ေတြမွာေတာ့ ညေနခင္းလူနာပါးသည့္ ည ၇ နာရီေက်ာ္မွ သြားျဖစ္သည္ ။ တစ္ေန႔က ထို႐ြာမွ ေဆြမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ စကားေကာင္းေနသျဖင့္ အေတာ္ႏွင့္မျပန္ျဖစ္။ ျပန္လာခ်ိန္ထက္...

အရာအားလံုးကို၀ါးမ်ိဳေသာမီး ဘာ့ေၾကာင့္မညစ္

တစ္ခါတုန္းက အမည္အားျဖင့္ "ဘရီဂူ" ဟူေသာ ပ႑ိတ္ႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့ေလသည္။ သူသည္ ႀကီးက်ယ္ေသာ လူႀကီး လူေကာင္းတစ္ဦးအျဖစ္ လူႏွင့္နတ္ေဒ၀တာတို႔က ေလးစား ၾကည္ညိဳၾကသည္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၏ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္ခဲ့ သည္။ သူသည္ ေဒ၀က်မ္းမ်ားစြာကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ သူသည္ ခရီးအႏွံ႔အပ်ံ႕သြားခဲ့သည္။ ကမၻာေလာကႀကီး ခုနစ္ခုစလုံးကို ၾကည့္ျမင္ေအာင္ သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ႀကိမ္တြင္ သူ၏ခရီးစဥ္အတြင္း "ပဌာလ"သို႔ ေရာက္ခဲ့၏။ "ပဌာလ"သည္ ေျမေအာက္ကမၻာေလာကျဖစ္သည္။ ထိုအရပ္တြင္ "ဓဣယ" မည္ေသာ...

ရသစာကဗ်ာက႑ တပ္ဂ်္မဟာက သစၥာရွင္

"သူ၏အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ဤမၽွႀကီးက်ယ္ေသာ၊ ခမ္းနားေသာ (၄၂ ဧက က်ယ္ဝန္း၍ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည့္) ဆင္စြယ္နန္းေတာ္ႀကီးကား ကမၻာေက်ာ္ေတာ့၏။ ပထမပင္မအေဆာက္အအုံကို မြမ္တပ္ဇ္မဟာကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ၁၆၃၂ ခုႏွစ္မွ စတင္ေဆာက္ခဲ့ရာ ၁၆၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ၿပီးစီးခဲ့၏။ က်န္ေသာ အေဆာက္အအုံမ်ားကို ၁၉၅၃ ခုႏွစ္အထိ ၁၀ ႏွစ္ ထပ္မံေဆာက္ခဲ့ရသည္။" "ေဆာရီး...." ဟု ႏႈတ္က အသံထြက္သြား ျခင္းႏွင့္အတူ ေနာက္ဘက္သို႔ ဆုတ္ေနေသာ...

စာေရးဆရာႏွင့္ သူ၏ဇာတ္ေကာင္မ်ား

ေပ႐ြက္လႊာ ကေလာင္စြဲလို႔ စားပြဲ၌ထိုင္ကာသာ။ ေတြးေတာေနရွာ။ စာေရးဆရာသူပါပဲထင္ရဲ႕။ စိတ္ကူး တယဥ္ယဥ္နဲ႔ စာဖတ္သူ ၾကည္ၾကည္႐ႊင္ဖို႔ ဓာတ္ပုံသြင္ စီစဥ္ေတြးလို႔ရယ္ ေရးေတာ့တယ္ကြယ့္။ စာၾကည့္စားပြဲ၌ထိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဆရာမ ႀကီးေငြတာရီေရးဖြဲ႕ခဲ့ေသာ ကဗ်ာေလး သည္ စာေရးဆရာ၏ အေတြးထဲသို႔ ဝင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ အေတြးမ်ားျဖန္႔လိုက္၏။ အေတြးေကာင္းေပၚလာသည္ႏွင့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ဖန္တီးလိုက္သည္။ ဇာတ္လမ္း၏ျမစ္ဖ်ားခံရာကာလ၊ ေဒသတို႔ကို အေတြးျဖင့္အလည္သြား၍ထည့္သြင္းရမည့္ ဇာတ္ ေကာင္မ်ားအား ပုံေဖာ္၏။ စာေရးဆရာအေတြး သြက္သည့္အေလ်ာက္ ေဖာင္တိန္ေလး သည္ စာ႐ြက္ေပၚတြင္ ကူးလာေခါက္ျပန္စီးဆင္းေနေလသည္။ အသက္ (၂၅) ႏွစ္ခန္႔ ေယာက်ၤာေလးမ်ားျဖစ္ေသာ ဇာတ္ေကာင္(၁)...